Emekli Alkaloid Fabrikası Personeli Emeğin Alın Terinin Mücadelenin İsmi Yaşar Çavdar

Kamuoyunda “Emişlerin Yetim Yaşar” olarak tanınan Yaşar Çavdar, henüz küçük yaşlarda babasını kaybetti. Aile geçimine katkı sunabilmek için çocukluk ve gençlik döneminde tuğla ocaklarında, inşaatlarda, gölde çeşitli işlerde ve yastık basma işlerinde çalıştı. Fiziki güce dayalı işlerde geçen gençlik yıllarının ardından eğitim hayatını sürdürmeyi başaran Çavdar, dönemin önemli meslek okullarından Yapı Sanat Okulu’nun ilk mezunları arasında yer aldı. Çavdar’ın anlattıklarına göre, o yıllarda kırtasiye malzemelerine ulaşmak dahi güçtü. Kalemtıraşın yaygın olmadığı dönemde öğrenciler kalemlerini jiletle açıyordu. Çanta sahibi olamayan birçok öğrenci gibi kendisinin de defter arasına koyduğu jiletleri, ilçedeki hamam arkasındaki çöplüklerden topladığını ifade eden Çavdar, bulduğu jiletleri temizleyip arkadaşlarına bir defter yaprağı karşılığında verdiğini belirtti. Biriken yaprakların ise annesi tarafından siyah iplikle dikilerek deftere dönüştürüldüğünü anlattı. Kış aylarında ısınmanın en büyük sorunlardan biri olduğunu kaydeden Çavdar, kömürün yaygın kullanılmadığı dönemde evlerde tezek, kemire ve meşe odunu yakıldığını söyledi. Sabahın erken saatlerinde annesiyle birlikte mahallede otlayan hayvanların gübrelerini topladıklarını belirten Çavdar, kurutulan bu malzemelerin kışlık yakacak olarak kullanıldığını dile getirdi. Sürekli dış ortamda ve ağır şartlarda çalışmanın ellerinde derin çatlaklara neden olduğunu da sözlerine ekledi. İlkokul ikinci sınıfta yaşadığı bir olayın hafızasında derin iz bıraktığını belirten Çavdar, öğretmeninin temizlik kontrolü sırasında çatlamış ellerini görerek “kaplumbağa kabuğu gibi” benzetmesi yaptığını, arkadaşlarının da kendisiyle alay ettiğini anlattı. Bunun üzerine sınıftan ağlayarak kaçıp eve gittiğini ifade eden Çavdar, annesinin kendisini okula götürerek öğretmene tepki gösterdiğini söyledi. Olay sonrası öğretmenin özür dilediğini ve daha sonra kendisine maddi manevi destek verdiğini aktardı. Mahalle dayanışmasının güçlü olduğu yıllarda çevresindeki hayırseverlerin yetim çocuklara sahip çıktığını anlatan Çavdar, bunlardan birinin Şoför Kadir Bozdemir olduğunu belirtti. Bayramlarda elbise diktiren, karne günlerinde harçlık veren Bozdemir’in kendisine ve arkadaşı Süleyman’a destek olduğunu kaydeden Çavdar, bir gün terziye ölçü vermeye gönderildiklerini, yeni elbise beklentisiyle gittikleri davet evinde sürpriz şekilde sünnet ettirildiklerini söyledi. Aynı törende ev sahibinin oğluyla birlikte sünnet olduklarını anlatan Çavdar, davetlilerin şapkalara para bıraktığını, annesinin ise gözyaşları içinde kendilerini eve götürdüğünü ifade etti. Gençlik yıllarındaki zorlu mücadelelerin ardından sanayi sektöründe çalışma hayatına adım atan Yaşar Çavdar, bölgenin önemli üretim tesislerinden Alkaloid Fabrikası’nda görev yaptıktan sonra emekliye ayrıldı. Çavdar’ın yaşam öyküsü; yokluk, dayanışma, eğitim azmi ve çalışma disipliniyle şekillenen bir kuşağın ortak hikâyesi olarak dikkat çekiyor.